زِهی رتبت زهی قدرت زهی قدر زهی صاحب زهی صادق زهی صدر زهی خسرونشانِ عالم خاک زهی سلطانِ دارالملک افلاک ... اسرار نامهٔ عطار

می‌گویند زمان مثل رودی جاری‌ست که بر آن شناوریم.  نشسته بر قایق خویش در زمان پیش می‌رویم و دنیا و وقایع موجود را می‌بینیم و می‌کاویم. می‌گویند زمان حلال مشکلات است، می‌پالاید، می‌پیراید و واقعیت‌های بسیاری را بر ما آشکار می‌کند. این‌که دوست

  تنهایی به‌ندرت از آدم‌ها موجودی پرداخته و جلایافته می‌سازد که اگر چنین شود به مصائبش می‌ارزد. ولی برای عموم آنچه پدید می‌آید، انسانی یاغی و طغیانگر است. به فرد هم محدودش نمی کنم. یک جامعهٔ تنها هم شورشی و بلواچی می‌شود.چه کنیم که نشود؟ حصارها را باید شکست و ظن و

تاریکی همیشه واقعی نیست. در برابر نور، زمینه تاریک ثبت می‌شود. پس گاهی فضا تاریک نیست، بلکه تاریک به‌نظر می‌رسد، چون جایی روشنایی به درون تابیده اما اثرش در داخل دیده نمی‌شود. حکایت دل ما هم همین است. نور همیشه هست. اما ما در موقعیت مناسبی برای دیدن تابش آن قرار نداریم. دل را تار

سه تن بناحق در کارها شَرع [شروع] کنند: آنکه تصلّف [لاف] دروغ بسیار کند، و فعل و قول را به‌تحقیق نرساند، و کاهلی که برخشم قادر نباشد؛ و پادشاهی که هرکسی را بر عزایمْ [قصدها و عزیمت‌ها] خاصه در کارهای بزرگ اطلاع دهد.  کلیه و دمنه، باب ۱۶ حالا مورد سوم را نمی‌دانم، ولی دو مورد اول را این روزها در آدم‌ه...

ز راه رفتن و آسودنم چه سود و زیان؟ چو هر دو معنی نتوان همی معاینه دید یکی بسی بدوید و ندید کُنگُرِ قصر یکی ز راه درآمد و به پیشگاه رسید کَلیله و دِمنه   معاینه: آشکار؛ کُنگُره: برج و بارو

جامعه‌ای که دانشگاهیان آن از شایستگان نیستند در همهٔ لایه‌هایش به رکود و تباهی می‌خورد. جامعه‌ای هم که نشانه‌های افول اخلاق و مدنیّت در آن هویداست باید در سلامت نظام آموزشی و تربیتی خود به‌طور جدی تردید کند و به چاره بیندیشد. عالم شایسته کیست؟ کسی که صحت و محتوای کار علمی و معلمی برایش مهم باشد، به‌...

  من همیشه با این بیت از حافظ مشکل داشته‌ام که مردمان سخت‌کوش را به آسان‌گیری دعوت می‌کند. مگر آدم سخت‌کوش قرار است آسان‌گیر نباشد؟ یا اساساً چرا باید آسان‌گیر نباشد؟ شاید من در اشتباهم، ولی برداشتم این است که افراد پرتلاش اهل گیر دادن و سختگیری آن‌گونه ک

بدی‌ها از خوبی‌ها پایدارترند، درست به همان مفهومی که آتش میل به سوزاندن دارد و خاموش نمی‌شود، مگر خاموشش کنی. فطرت آدمی پاک است، ولی گرایش به بدی در آدمی نهادینه است. یعنی انسان به‌طور طبیعی به بدی می‌گراید، مگر مانعش شود. این‌گونه نیست که اگر نیک پدید آمد، نیک هم بماند

هر جا خرابی هست کمبودی هست، هر جا کمبودی هست ضعفی هست، هر جا ضعفی هست جهلی هست، هر جا جهلی هست غفلتی هم هست ... این رشته سرانجام می‌رسد به درون خود آدمی. اگر بخواهد، ریشهٔ هر کاستی و مرضی می‌خشکد.  مرض اصلی این است که نمی‌خواهد. آن را چه باید کرد؟

اصل رویین‌تن شدن در افسانه‌های کهن، آن‌گونه که برای آشیل در یونان باستان و اسفندیار در شاهنامه آمده این است که ریشهٔ دشمنی و مخاطره را نمی‌توان همواره خشکاند، پس بهتر است در برابر آن ایمن شد. البته آشیل و اسفندیار با تهدید هم مقابله می‌کنند، ولی به دلیل همان آسیب‌پذیری